De blikopener is een van die voorwerpen die zich schuilhouden in de la tussen elastiekjes, verdwaalde batterijen en andere nederige instrumenten van de dagelijkse overleving, en juist daardoor zelden de aandacht krijgt die hij verdient, terwijl hij in werkelijkheid een klein werktuig van beschaving en vernedering tegelijk is, een metalen tussenpersoon tussen mens en ingeblikte belofte, tussen koopkracht en toegang, tussen honger en het brute besef dat bezit nog niet hetzelfde is als bereikbaarheid. Want wat is een conservenblik zonder blikopener anders dan een verzegelde economische grap, een cilindrische kluis waarin soep, perziken of witte bonen weliswaar wettelijk, logistiek en industrieel voor jou bestemd zijn geraakt, maar waarin zij desalniettemin opgesloten blijven achter een dunne, genadeloos rationele huid van staal en tin, alsof de markt je vriendelijk toeknikt en tegelijk fluistert dat consumptie pas begint wanneer techniek, handkracht en een minimum aan huishoudelijke infrastructuur zich bereid tonen tot samenwerking.