Over Ada's schouders verschenen donkere ribbels, als plooien in gestolde lava. Iedere ingehouden schouderophaling liet een richel achter. Een week familiebezoek bracht een heel dal voort. De fotograaf bood aan het op haar pasfoto weg te werken. Haar dochter vroeg liever of ze een ruimere kraag wilde. Toen de buurman naar haar huid vroeg, zei Ada dat ze liever over zijn hortensia's sprak. Die avond groeide er niets bij. De oude vormen bleven. Eén richel hield inmiddels haar tasband op zijn plaats. Ze koos de onbewerkte pasfoto: alleen de kraag stond een beetje omhoog. Hoeveel onuitgesproken antwoorden mocht iemand eigenlijk op haar schouders dragen?