Je grijpt een hand vol bolognesechips en weet meteen: dit zijn er te veel. Toch duw je alles in één keer naar binnen, alsof je mond een systeem is dat groei automatisch aankan. Precies daar ontstaat de link met de wereldpolitiek. Niet in de details van landen of conflicten, maar in de fundamentele overschatting van capaciteit. Te veel tegelijk willen verwerken lijkt vaak op daadkracht, terwijl het meestal gewoon een misrekening is. De mond wordt een grenspost, de tong een overbelaste onderhandelaar, de keel een infrastructuurproject dat nooit voor deze schaal bedoeld was. Er breekt van alles af. Kruimels vallen naar beneden. De boel verstopt, verschuift, protesteert. Zo werkt ook macht op grote schaal: te veel belangen, invloed en controle tegelijk willen vastgrijpen, zonder rekening te houden met wat werkelijk verteerbaar is. De grootste ontsporingen beginnen zelden groots. Vaak beginnen ze met een hand die denkt dat hij meer aankan dan de rest van het lichaam.