Het theezakje lag in heet water. Zijn labeltje bleef droog op tafel en vermeldde rustig waar de inhoud vandaan kwam. Ik vond dat een gemakkelijke positie. Het ene deel werd volledig uitgeput, het andere verzorgde de communicatie. Alleen een dun touwtje hield hun omstandigheden bij elkaar. Toen schoof ik het kopje opzij. Het touwtje trok strak en het label gleed naar de rand. Met mijn vinger hield ik het tegen. Ik legde het verder weg, op een droog stukje hout. Binnen trok de thee verder. Buiten lag het papier veilig. Waarom beschermde ik ineens precies de ongelijkheid die me zojuist had gestoord?