Proefpubliek.

Zes mensen op klapstoelen volgden mijn beslissingen. Zonder jas naar buiten: applaus. Verkeerd afslaan: applaus. Wachten op groen: stilte. Ik kende het patroon al toen ik een lot kocht dat ik niet wilde. Toch voelde hun waardering prettig. Toen het opnieuw begon te regenen, ging ik naar huis voor mijn jas. Hun handen bleven in hun schoten. Ik had liever boegeroep gehad; daar had ik tenminste iets tegen kunnen inbrengen. Nu moest een droog overhemd voldoende zijn. Hoeveel bewijs had ik eigenlijk nodig om een verstandige beslissing niet alsnog te betreuren?

Proudly powered by WordPress

Up ↑

en_USEnglish