Op de terugweg steeg de regen uit de plassen. Gemorste koffie trok terug in een beker. Bij de derde lantaarnpaal hoorde hij opnieuw de openingszin van het gesprek dat verkeerd was afgelopen. Hij liep nog een keer heen en terug. De weigering klonk nu achterstevoren, maar bleef een weigering. De straat herstelde alleen de volgorde. Hij stak over. Daar zat een vrouw een sinaasappel te pellen. De schil viel gewoon naar beneden. Ze bood hem een partje aan. Het was zuur, iets wat op de heenweg nog niet in zijn mond had gezeten. Hij nam een langere route naar huis. Bij de deur voelde hij stoppels op zijn kin. Waarom zou ook dat terug moeten naar de ochtend?