Er is iets vreemds aan het besef dat een verlaten parkeergarage – een ruimte waar normaal gesproken alleen gehaaste voetstappen en het echoën van motoren domineren – juist de plek kan zijn waar je het best op blote voeten loopt. Het klinkt irrationeel, bijna kinderlijk, maar wie het door een scheikundige lens bekijkt, wie bereid is om de emoties van een onverwacht moment te verbinden met de moleculen onder zijn huid, ontdekt dat het idee minder absurd is dan het lijkt. En het werkt alleen wanneer je alleen bent, wanneer het laatste restje menselijk geluid uitdooft en enkel de lucht, het beton en jouw lichaam overblijven.