De lege schaal werd steeds zwaarder. Er zou iemand komen eten, maar het bezoek was nog niet bevestigd. Alles wat er misschien in zou liggen drukte alvast op de bodem: soep, brood, een gesprek. De man stelde de weegschaal opnieuw op nul. De tafel kraakte. Een appel in de schaal hielp even. Nu had tenminste iets een vorm. Tegen de avond zette hij de schaal op de grond en sneed een appel voor zichzelf. Toen belde de ander af. Het extra gewicht verdween langzaam, alsof de afwezigheid eerst haar voeten moest verzetten. Hij tilde de schaal weer op. Gewoon aardewerk, met nog één appel erin. De stoel tegenover hem bleef leeg. Hoeveel lichter kon een avond worden door eindelijk te weten wat er niet kwam?