Proefpubliek.

Bij het verlaten van zijn woning merkte de man dat er zes mensen op klapstoelen langs de stoep zaten. Ze keken naar hem met de beleefde aandacht van bezoekers die ruim op tijd waren. Hij controleerde of hij zijn sleutels had. Niemand reageerde. Toen hij besloot zijn jas thuis te laten, hoewel er nog water van de dakgoot drupte, klapten ze kort en eensgezind. Het was geen uitbundig applaus. Eerder het soort waarmee men een nette bijdrage aan een buurtavond waardeert. Hij bedankte automatisch en vond dat onmiddellijk ongemakkelijk. Hij had zich niet aangemeld om iets uit te voeren. Bovendien was nog niet vastgesteld of zonder jas vertrekken een goede beslissing was. De zes bezoekers hadden kennelijk genoeg aan het feit dat er een beslissing viel.

Bij de eerste hoek sloeg hij verkeerd af. Er werd opnieuw geklapt. Hij keerde om en de handen zakten rustig in de schoten. Het patroon werd duidelijk toen hij bij een oversteekplaats wachtte op groen. De stilte was geduldig, bijna teleurgesteld. Hij bleef staan, maar merkte hoe hij zijn schouders rechter hield dan nodig was voor het wachten. Het publiek verplaatste zich zonder haast. De klapstoelen waren er steeds eerder dan hij, alsof het meenemen daarvan tot een afdeling behoorde die hij niet kon zien. Niemand gaf aanwijzingen. Dat maakte het moeilijk bezwaar te maken. Ze dwongen hem nergens toe. Ze hadden alleen een voorkeur, en zes mensen die dezelfde voorkeur zonder woorden uitspreken kunnen een trottoir behoorlijk smal maken.

Hij kocht bij de kiosk een lot dat hij niet wilde. De reactie was warm. Hij wist heel goed dat de aankoop niet verstandig was geweest; het was juist zijn helderste beslissing van die ochtend, omdat hij precies had gevoeld waarom hij haar nam. Achter in de groep herkende hij zijn tandarts. Dat veranderde niets aan het verschijnsel, maar wel aan zijn verweer. Voor onbekenden had hij nog kunnen doen alsof hij bewust experimenteerde. Zijn tandarts wist dat hij soms afspraken vergat en zich daarvoor uitvoerig verontschuldigde. De man vroeg of er een beoordelingsformulier bestond. De tandarts schudde zijn hoofd. Er was geen score, geen prijs en geen einde van het optreden. De man hield het lot tussen twee vingers en begreep dat het applaus hem nergens naartoe hielp. Het maakte alleen het verkeerde ogenblik aangenaam.

Op de terugweg begon het weer te druppelen. Hij kon doorlopen en zijn eerdere beslissing verdedigen door nat te worden, of naar huis gaan voor zijn jas. De groep zat al bij de hoek. Hij zag de handen klaarstaan en voelde, tot zijn ergernis, hoe graag hij nog eenmaal dat kleine gezamenlijke geluid wilde horen. Toen liep hij toch zijn woning binnen. Geen protest volgde. Geen boegeroep. Dat had hij bijna gemakkelijker gevonden: tegen onrecht kon hij zich verzetten, tegen uitblijvend applaus moest hij zelf een maat vinden. Hij trok zijn jas aan, controleerde opnieuw zijn sleutels en kwam naar buiten. De zes zaten er nog. Hij knikte, zonder te bedanken. Onder zijn jas bleef zijn overhemd droog. Het was een voordeel dat nauwelijks zichtbaar was vanaf hun stoelen.

Geef een antwoord

Omhoog ↑

nl_NLNederlands