Staplengte.

Manifest voor het Behoud van de Ideale staplengte

Er zijn tijden waarin beschavingen worden beoordeeld op hun monumenten, hun muziek, hun wetten en hun vermogen om bruggen te bouwen over brede rivieren. Wij menen echter dat de ware maatstaf van een cultuur elders ligt: in de lengte van haar stappen.

Want wat is een samenleving anders dan een verzameling individuen die zich voortbewegen? En wat is voortbewegen anders dan een voortdurende opeenvolging van afstanden die, bewust of onbewust, worden afgelegd tussen twee voetafdrukken? Het tragische van onze tijd is niet dat men te snel leeft, te veel produceert of te weinig leest. Het tragische is dat men loopt zonder te weten hoe lang men loopt.

De ideale staplengte is geen luxe, geen hobby en geen vrijblijvende persoonlijke voorkeur. Zij vormt het fundament van innerlijke harmonie. Een te korte stap verraadt onzekerheid, besluiteloosheid en een gebrek aan vertrouwen in de toekomst. Een te lange stap getuigt van overmoed, van een ongeduldige geest die voortdurend vooruit wil grijpen op gebeurtenissen die nog niet hebben plaatsgevonden. Alleen de ideale staplengte bevindt zich in het smalle gebied tussen ambitie en berusting.

Daarom verklaren wij dat iedere burger te allen tijde een meetlint bij zich dient te dragen.

Niet thuis opgeborgen in een la, niet achteloos achtergelaten in een gereedschapskist, maar zichtbaar, tastbaar en direct beschikbaar, in een jaszak, handtas of speciaal ontworpen staplengte-etui.

Immers, hoe kan men spreken over verantwoord wandelen wanneer men niet beschikt over actuele gegevens? Hoe kan iemand met overtuiging een straat oversteken, een station verlaten of een park doorkruisen zonder exact te weten of de voorgaande twintig stappen binnen de aanvaardbare marges vielen?

Het meetlint is geen instrument van dwang, maar een hulpmiddel tot zelfkennis.

Tijdens het wandelen dient de beoefenaar met regelmaat halt te houden, zich met een zekere soepelheid voorover te buigen en de afstand tussen opeenvolgende voetposities nauwkeurig vast te stellen. Dit vraagt oefening. Het vergt een lichaam dat bereid is zich aan te passen aan de eisen van de moderne stapcultuur. Men dient de rug te trainen, de schouders mobiel te houden en een zekere elegantie te ontwikkelen in het gelijktijdig lopen, meten, noteren en eventueel corrigeren van toekomstige stappen.

Critici zullen opmerken dat deze methode een zekere lenigheid vereist. Dat erkennen wij zonder aarzeling. De ideale staplengte is nooit bedoeld geweest voor mensen die gemak boven perfectie verkiezen. Het is een discipline. Een levenshouding. Een voortdurend streven naar meetbare vooruitgang.

In sommige gevallen zal men zelfs tijdens het lopen een tussentijdse controle moeten uitvoeren. Ervaren beoefenaars slagen erin het meetlint uit te rollen zonder hun wandelritme volledig te onderbreken. Zij bewegen zich door winkelstraten, over stationspleinen en langs fietspaden met de gratie van koorddansers en de concentratie van landmeters.

Wij zien een toekomst voor ons waarin mensen elkaar niet langer vragen hoe het gaat, maar informeren naar de gemiddelde staplengte van de afgelopen week.

“Hoe gaat het met je?”

“Redelijk. Ik zit momenteel op achtenzeventig centimeter, maar ik werk aan meer consistentie.”

Kinderen zullen van jongs af aan worden onderwezen in stapkunde. Op school worden meetlinten uitgereikt. Oefenparcoursen verschijnen in stadsparken. Bibliotheken openen afdelingen gewijd aan historische stapprofielen van beroemde wandelaars, denkers en toevallige voorbijgangers.

Want de ideale staplengte is geen bestemming. Zij is een voortdurende zoektocht. Een dialoog tussen voet en aarde, tussen lichaam en ruimte, tussen mens en meetinstrument.

Laten wij daarom wandelen met aandacht. Laten wij meten zonder schaamte. Laten wij de willekeur uit onze verplaatsingen verdrijven en de stap verheffen tot datgene wat zij altijd al had moeten zijn: een nauwkeurig gecontroleerde artistieke handeling, uitgevoerd in het openbaar, met een meetlint in de hand en een flexibele wervelkolom als moreel kompas.

Oefening baart immers kunst, en kunst begint bij een goed gemeten stap.