Rand.

Zang I – De rand als lemma
Niet het asfalt en ook niet de stoep, maar hun scharnier is het vraagstuk.
Je zet je gewicht op de dunste regel van de stad, teen na teen; de regen noteert, zachtjes, marges in plassen.
Wat beneden massief leek, blijkt een beweeglijk axioma: alles staat, behalve jij – jij balanceert het bewijs.

Zang II – De dubbele kaart
Links een stad die je kent, rechts een stad die jou kent; beide liggen over elkaar als natte kalk.
Je strekt je armen zo wijd mogelijk, wijsvingers als pijlen die elkaars ontkenning aanwijzen.
In dat kruisend gebaar wordt je borst een kompasroos, je ruggengraat de meridiaan.
Wie middenin draait, merkt: elke richting beweert exclusiviteit – en toch druppelt dezelfde lucht over beide.

Zang III – Het evenwicht als orakel
Hielen zijn te zwaar voor grenswerk; wie ze neerzet, kiest onbewust.
Tenen zijn lichtere getuigen – zij tekenen voorlopige trouw.
De stoeprand is een smalle brug over een tweemaal stromende rivier; jouw pas is de tol die in stilte wordt betaald.
De regen valt gelijkmatig, maar spat verschillend uiteen – zo hoor je het meervoud.

Zang IV – Bewijs door omkering
Zet af naar links en je erven worden nuttig; zet af naar rechts en je plannen worden waar.
Blijf op de lijn en nut en waarheid wisselen fluisterend van jas.
Daarom is het lopen zelf – op tenen, armen gespreid, vingers als contradicties – het enige neutrale hof.
De druppels vormen een jury van minieme hamers; ze tikken ritme, geen vonnis.

Zang V – Q.E.D. in nevelschrift
Wat scheidt, verbindt – mits je het dun genoeg maakt.
Je schaduw klieft zich in twee zachte versies, maar jouw adem slaat één nevelboog.
De stad knikt; de rand houdt zich aan zijn paradox.
Dus wordt beredeneerd: op je tenen over de stoeprand lopen markeert de grens tussen twee realiteiten – niet door afstand, maar door houding, niet door muren, maar door aanwijzen.
En terwijl het zachtjes regent, houdt het labyrint zijn mond, zodat jij het slotwoord kunt zetten met de volgende pas.