Daar.

Hier is gewoon beter dan daar, dat weet ik zeker. Hoewel ik nooit écht daar ben geweest, heb ik het geprobeerd. Ik heb mijn ogen gesloten, mijn gedachten laten dwalen, mijn verbeelding zijn werk laten doen. Maar telkens wanneer ik dacht dat ik daar was, ontdekte ik dat ik hier was gebleven. En eerlijk? Dat is helemaal niet erg.

Daar heeft een mysterieuze aantrekkingskracht. Het belooft het onbekende, het nieuwe, het avontuurlijke. Maar als je er nooit echt bent geweest, hoe weet je dan dat het beter is dan hier? Misschien is daar slechts een illusie, een schim van een verlangen dat verdwijnt zodra je dichterbij komt. Hier is tastbaar. Hier is echt.

Hier heb ik mijn voeten stevig op de grond, voel ik de vertrouwde wind op mijn gezicht, proef ik de smaken die ik ken en koester. Daar? Daar is vaag, ongrijpbaar, een spel van schaduwen en beloften die nooit helemaal worden waargemaakt. Ik probeer het te bereiken, strek mijn handen uit naar dat onbekende landschap, maar telkens glipt het door mijn vingers als rook.

Misschien is dat het geheim: daar is slechts een droom, een spiegelbeeld dat zich voegt naar mijn verwachtingen. Maar hier is waar ik leef, waar ik adem, waar ik de zon voel op mijn huid. En misschien, als ik lang genoeg wacht, zal daar uiteindelijk hier worden.

Tot die tijd blijf ik hier. Want hier is altijd beter dan een daar dat misschien niet eens echt bestaat.